Woorde

Standard

Die rede vir my moeilikheid, ek moet leer om 10 minute gelede al my mond te hou of my vingers op die alfabet stil te maak, maar hoe gemaak as jou hart in woorde praat, jou hartklop is ‘n gedig, ‘n resetasie, ‘n storie, ‘n liriek, ‘n nota, ‘n emoji, hoe gemaak as jou hart kan skilder, illustrasies kan teken en hoe gemaak as jou hart dit kombineer en fantasië optower. Sommiges beeldskoon, ander ‘n nagmerrie, sommige uit die dieptes van my geloof en ander wat my moeder sal laat bloos.

Woorde kan mense afbreek                  Woorde kan mense opbou      Woorde kan jou hartstog oordra Woorde kan hartstog blus                    Woorde kan van ‘n man ‘n meisie maak en woorde kan van ‘n meisie ‘n harde klip maak,

maar

woorde kan sag maak, woorde kan heel maak, woorde kan trane bring en ‘n glimlag, woorde kan hoop bring en in liefde gesê, kan woorde red.

So, al bring dit my soms moeilikheid, ek sal nooit ophou my woorde gebruik nie, ek sal nooit spyt wees oor ek my hart oordrae nie al is ek soms jammer ek het dit kwytgeraak, spyt sal ek nooit wees nie.

Living with regret is for people who can not accept the things they could have changed. One day I want to look back knowing even if I couldn’t change ANYTHING and even if I could have changed EVERYTHING , I tried. I tried being there, I tried giving my heart in words, I tried saving even though it wasnt my job, I tried healing, I tried bringing a smile.

Ek is ongelukkig geen Jesus nie, (Eminem says in his one song, I walk on water, but I aint no Jesus), amper soos loop op dun ys. Ek is geen engel nie en ja, baie keer breek ek af, gooi ek klippe met woorde en los duike in die mense vir wie ek lief is en daarvoor is ek jammer, maar my woorde kan nie opdroog nie, want dan sal my hart se ritme buite beheer raak en my spreekwoordelike beroerte sal onomwendbaar wees.

Myne is woorde, passie, musiek en liefde, wat is die ding wat jou hart sy ritme laat behou, iets wat mense dalk nie van jou weet nie? Moenie deur die lewe gaan soos een wat n beroerte ervaar het nie, throw yourself into your passion.

Advertisements

Hoekom val bome om?

Standard

Hulle word oud en swak, nee ek dink actually nie so nie. Ek dink bome val as gevolg van eksterne faktore.

Hulle word van binne af opgevreet deur insekte. Dit vreet elke grein van die boom op tot dit so hol is binne dat die kleinste briesie die krag het om ‘n bosreus tot ‘n val te bring of soos die een hier voor my, te knak. Wanneer daardie bas eers geknak is sal die boom, of, nooit weer groei nie, of al aan skeef groei.

Soms word die boom geslaan deur ‘n bliksemstraal en die letsels wat ingebrand word is diep en sigbaar, ander kere slaan daai einste bliksemstraal die boom aan die brand en die vlamme lek en vreet hom tot daar net stukke grys bas en as oorbly wat roet die wêreld vol waai.

Soms kom mense met hul gereedskap en kap daai boom hou vir hou af.                                Eerste hou – laat ‘n merk                                                                                                                      Tweede hou – laat ‘n keep                                                                                                           Derde hou – laat die boom “bloei”                                                                                                   ‘n Paar  houe later is daai boom neergetrek, plat, met die hulp van ‘n mensehand.

Nooit weer sal hy die sagte vluistering van die wind deur sy blare voel nie. Nooit weer sal sy mikke ‘n tuiste wees of ‘n plek van skuiling nie.

Nooit weer sal hy my kan verskaf van die suurstof wat integraal is vir my daaglikse bestaan nie,

want hy is omgevalle, van binne af verniel en verslaan.

Dis herfs en my boom se blare val.

Hopenlik maak hy dit deur die winter.

Come Alive

Standard

Why do we watch movies, because it is not real, but it transports us to a different time, place sometimes even universe. It makes us the characters we wish we could be in real life, it extends to us the opportunity to fullfill the universal need to experience life in all its colors.

I watched The Greatest Showman on Sunday and was transformed by the magic of theatre, the magic of music and the magic of hopes and dreams and remembered how I dreamed of theatre when I was young. When you are grasping at your chest to keep yourself from breathing so you can take it all in without the sound of your breath obstructing the sound of the music, cry silent tears not of happiness or sadness, but from pure ecstacy and the fantasticness of the moment then you know you are a passionate being.

“Every night I lie in bed
The brightest colors fill my head
A million dreams are keeping me awake
I think of what the world could be
A vision of the one I see
A million dreams is all it’s gonna take
A million dreams for the world we’re gonna make

I remember imagining myself as an actress and singer on stage and was actually pursuing that for a long while when I was a young girl, untill reality brought me back to life and I realised that life is not always made up of “million dreams” it is made up of black and white and so much grey. When reality hits you like a thunderbolt in that way and your life reveals to you that a million dreams is just that, dreams, then one has a tendency to settle, you settle for that first job you find, you settle for that first guy that offers you a “good” life, you even believe in the “truth” your body tells you about love, then DECADES later you have an awakening.

Sometimes your awakening comes with a tornado, sometimes it is subtle and slow, but you wake up and you’ve Come Alive. You’ve come alive with the knowing that you and only you can determine the color of your life, yes there will be black and yes there will be white, but you dont HAVE to live with grey.

So choose today, choose who the people are you surround yourself with that bring color and joy to your existence. Choose to adore them, choose to place them into the building blocks of your life from today onward and get rid of the grey areas.

Life is too short to pretend, life is too short to be mucking about in a zombie apocolypse that lasts for heaven knows how long.

Come Alive, Rewrite the stars if you have to and tell everyone This is me.

-hierdie een is vir Poplap- nie almal verstaan Right Brain orientated people nie, just remember to understand yourself little girl and may everyday be an awakening.

 

 

 

Staple Sprokies

Standard

‘n Leë notaboek is fantasties, jy begin met ‘n skoon bladsy en die opsies is eindeloos. Jy weet jou gedagtes kan hul gang gaan en die sprokies wat jy neerpen sal hul realiteit tussen die bladsye vind.

Jy begin skryf aan jou sprokie en alles is perfek, maar soos jy omblaai, begin jou eerste letter, woorde en paragrawe aan die ander kant van die bladsy deurslaan en die druk wat jy plaas op die pen wat wegsink in die saamgepakte, klam, pulp vesels wat jou papier uitmaak maak duike in die volgende bladsy.

Mens vergeet daarvan wanneer jy met jou skoon notaboek begin.

Mens vergeet hoeveel druk die hoop van ‘n sprokiesverhaal kan plaas op die skrywer.

Vyftien bladsye in en jy skryf nie meer so mooi nie. In fact, jy krap ‘n bietjie dood en skryf in die kantlyn, maak nommers en vervang woorde, trek pyltjies na waar jy eintlik wil hê sekere gedeeltes moet heen skuif, klein kappetjies tussen woorde waar nog ‘n woord moet inpas, maar die spasie so min is, tog vorseer jy hom daarin amper so teen sy wil.
Dan kom daai oomblik in elke skrywer se sprokie, waar hulle net nie meer krag het vir hierdie karakters nie en weer wil begin of ten minste ‘n hoofstuk wil oorskryf net om sin uit in dit alles te bring. Ons ruk die blaaie uit sonder verseg, frommel dit met ‘n frons en die geskuur van papier een vir een op en gooi dit in die mandjie, gooi nog helfte mis ook.

Jy tel jou nota boek op om te begin skryf, jy gaan weer probeer, oor begin met die hoofstuk en soos jy dit optel val 6 bladsye agter uit, helftes van helftes.

Een helfte opgeskryf en opgefrommel en die ander een doelloos uitgeval met een kant afgeskeer en ongebruik.

Wat doen mens nou met daai bladsye? Scrap papier? Om dit terug te gom op sy oorspronklike plek sal cruel wees, ‘n reminder van ‘n afgeskeerde helfte van ‘n gebruikte, maar weggegooide bladsy.
Nee, jy vat daardie bladsy en jy gee vir hom sy eie storie. Met liefde sit jy een agter die ander, gee hom sy eie sprokie, al is dit ‘n kortverhaal of ‘n gedig.
Sal my leer om my sprokies nie in notaboeke te skryf waar twee staples dit aanmekaar hou nie.

Sal my leer om my sprokies te skryf in hardeband boeke wat fyn en met detail elke bladsy aanmekaar geweef is. Elke bladsy sy eie, in eie reg, gebind deur ‘n Hand groter as wat twee staples ooit kan vermag.

Nou kan elke hoofstuk individueel van mekaar staan, maar tog side by side in die parallel universe van dieselfde sprokie.

‘n Rede om na Vrydag te verlang

Standard

Almal sê altyd bloed is dikker as water en hint dan daarop dat familie bande sterker is as enige ander band, maar dit is nie eintlik waar hierdie gesegde vandaan kom nie. Dit kom eintlik van die bloed verbond wat dikker is as die vrugwater van die baarmoeder en verwys na die bloed wat gegiet is in die strydsvuur en ‘n verbond vorm wat dieper is as die van eenvoudige genetika.

Ek is baie lief vir my familie, maar niemand kan goeie vriende vervang nie. Jy kan die grootste, sterkste en mees ondersteunende familie hê, maar as jy nie ‘n vriend het nie is daar ‘n leemte wat altyd dor lê soos die Sahara en elke lyn van elke duintjie wat jy dink gaan vorm word weggewaai, want daar is niks om dit aanmekaar te hou nie.

Daar is vriende wat spruit uit familie bande, hulle ken die dinamika van jou mal familie en is die mense sonder wie jy GEEN familie byeenkoms kan deurmaak nie, want hulle is jou people. Hulle is die mense vir wie jy een kyk gee en hulle weet presies wat jy dink, dis jou “nie bloed” niggie saam met wie jy stork party en kitchen tea ysbrekers ACE, koffie maak rondtes oor ons KAN en huil op die skouer oor niemand verstaan nie. Niemand behalwe julle, want julle is familie vriende. Aangetroude familie is die beste, want ons verstaan dat ons nie uit hierdie genetika uitkom nie, so I got your back Ouboet en ons staan by ons gades, want ons weet ONS is hulle familie. Dankie dat julle twee ‘n voorbeeld is van ‘n GOEIE span.

Die beste is vriende van vriende, wat hartsvriende word. Dis daai vriende wat jy nooit self sou vind as dit nie was vir ander nie en nie kan glo dat jy ooit sonder hulle klaargekom het nie. Dis die vriende met wie jy spot, want tien teen een gaan my seun jou dogter vry en dan noem jy ons betaal vir die drank by die troue. Dankie vir elke liewe lag, druk, soen al is dit nie waaraan julle gewoond was nie en dat julle ons liefhet soos ons vir julle.

Hartsvriende en aangetroude familie vriende, hulle is my PEOPLE, my people wat die lewe so bietjie meer draaglik maak. My people wat van Captain Underpants ‘n hero maak in die oë van my kinders en idees en drome in realiteite omskep.  ‘N Braai word ‘n sessie waar ek my kan oorgee aan lag en soms huil en die wete dat ek EK kan wees, geen judgement, net onvoorwaardelike liefde.

Ons het ons probleme, ons tiffs, ons disagreements, maar ek sal enige tyd na die spreekwoordelike oorlog toe gaan met julle. Ons 3 manne aan die voortou, Ouboet met sy praktiese uitkyk en sy diep lojaliteit teenoor die mense wat hy liefhet en tot die laaste sal beskerm. Al hou hy van stir. Neef is altyd aan die travel so ons gee hom maar die map en hy kan ons navigate deur die slagvelde al voel hy soms self vertrap. My geliefde sal sorg dat elke toep en tegniese aparaat opgegradeer is en optimaal funktioneer en sy arms sal altyd daar wees om my en sy seuns veilig te hou.

Niggie, sonder wie niemand die battle kan fight nie, want sy sal nie terughou nie, sy sal opstaan vir dit waarin sy glo en sy sal altyd onthou van koffie. Vriendin, sy is die family nurse en een van my kinders se ander ma. Sy is naïef,  maar juis daaroor laat sy my glimlag.

Bloed is sowaar dikker as water en julle is my bloed, my hartsvriende en my rede om na Vrydag te verlang.

Voetbrug oor my memories

Standard

Die gesegde lui, dat daar te veel water onderdeur die brug is.
Ons het almal ‘n voetbrug wat loop oor ons memories. Sommige beter as ander. Sommiges vertrap deur elke etter wat ons gebruik om sy of haar “need” om die anderkant te bereik te bevredig.
Ek sien hom uitruis, die boog uit die teer van die langpad wat my hierheen gelei het.

Dit dra die belofte van vakansie, tyd met familie en die vervulling van ‘n verlange wat strek oor die vlaktes en km’s, wat deur die oggendsonstrale, op die verre horison agter daai brug, verhelder word.

Nie lank nie dan spoed die Toyota se wiele weer in die teenoorgestelde rigting en weereens sien ek die boog gehul in die grys van die donker wolke, wolke wat swaar hang, soos my gemoed, hierdie keer is dit TOTSIENS en my trane laat strome onderdeur my voetbrug.
26 Jaar later en steeds staan my baken. Getooi met hakkies draad, sodat mensDOM nie kan klipgooi of homself afgooi. Selfs die Jesus Kom toring is van kant gemaak. Soms kyk ek my brug heel mis in die gejaag en harwar van my besige lewe en ander kere is die onthou soos gister en jy met die onthou kom die besef, jy weet beter as 26 jaar gelede.
‘n Voetbrug oor my memories, vertrap, verspoel, verlore, maar STERKER as ooit tevore.

Oval Heart

Standard

In recent times I was bestowed a gift, more precious than one of the metals of Antiquity it’s been moulded in. It will carry the faces of the ones I love and is a dream of future promise and a life yet to be begin.

Today, however, it carries within it a heart given with love, a grandmothers love set in silver, to a little girl, from the heavens above.

One future grandmother to a grandmother already been, in the spirit we will collide through the present, the past and everything Unseen. With my oval gift carrying your given heart, know that all of you, every memory will be carried in silver art.

– ♥ –

Today is World Old things day. I don’t really know what that means, am I suppose to get rid of old things, gift them, sell them, take them to a 2nd hand store OR take out that old musty vintage shoes/hat/scarf or brooch your aunt or granny gave you and where it with pride and rememberence.

Or maybe it means that you should take something old and restore it, make it new, put a new spin on it or just plain appreciate the fact that things get old, but can still be worth a thought. (Just like so many old people that has been placed in old age homes and forgotten, but this is not what I wanna talk about, not right now anyway.)

Today, I am so pleased with myself for combining a VERY new LOST, but found, item with a VERY, very old item that was given to me by my grandmother when I was a little girl. A heart pendant with my name engraved on it, the actual French version and I placed it inside my locket that my husband and sons gave to me on my Birthday this year.

If you have something of value, given to you by someone special. Dont hide it away in a jewelry case or in a cupboard where moths and dust enjoy it, YOU ENJOY it, you treasure it and tell of it’s untold stories.

Much love and happy weekend.